Vizonic tabletki z borówką czernicą, luteiną i cynkiem

Tabletki. Liczba i słowo „tablets” stoją na froncie, boczny panel powtarza je jako „20 Tablets”, a zdjęcia z materiałów ofertowych pokazują na dłoni dwie podłużne, cętkowane, niepowlekane tabletki bez śladu otoczki. Polskie opisy handlowe przy tym samym kodzie towarowym mówią o kapsułkach, ale w tym samym tekście instruują, jak przyjmować „tabletkę” — to niespójność opisu, nie dwie wersje produktu. Rozstrzyga opakowanie.

Z opisów, które przedrukowują etykietę przy kodzie towarowym 5904569581985 w polskich sklepach internetowych. Zgadzają się ze sobą co do brzmienia i co do kolejności pozycji, a dwa szczegóły dają się potwierdzić na samym panelu: proporcja D:E = 4:1 przy ekstrakcie z marchwi i fosforan dwuwapniowy wśród substancji wypełniających. Kod zaczyna się od 5 904, czyli od puli przypisanej polskiemu oddziałowi GS1, a na panelu widnieje też słowo „Poland”.

Nie. Wykaz nie wymienia żadnej z nich, a to akurat ma znaczenie, bo w unijnym rejestrze oświadczenia o utrzymaniu prawidłowego widzenia mają dokładnie trzy składniki: witamina A, ryboflawina i cynk. Z tej trójki w Vizonicu jest wyłącznie cynk, w postaci glukonianu. Pojawia się czasem argument, że ekstrakt z marchwi „daje witaminę A” przez beta-karoten — etykieta jednak nie deklaruje witaminy A jako składnika i nie podaje, ile beta-karotenu w ekstrakcie pozostaje.

Nie wiadomo, i nie udało się tego ustalić z żadnego źródła, które dałoby się sprawdzić. Etykieta wymienia luteinę w wykazie, ale nie stawia przy niej ani miligramów, ani procentu referencyjnej wartości spożycia — tak samo jak przy każdej innej pozycji. Nie podamy tu liczby wyliczonej „mniej więcej”, bo przy suplemencie diety liczba na stronie ma znaczyć dokładnie to, co deklaruje producent, a on nie deklaruje nic.

Bo przedruk etykiety jest w tym miejscu wewnętrznie sprzeczny. Tagetes erecta to aksamitka wzniesiona — ogrodowa roślina rabatowa i standardowe surowcowe źródło luteiny. Nagietek lekarski nosi nazwę Calendula officinalis i jest zupełnie innym gatunkiem. Kiedy nazwa zwyczajowa kłóci się z łacińską, rozstrzyga łacińska, bo to ona identyfikuje gatunek jednoznacznie. Dlatego na tej stronie piszemy o aksamitce.

Instrukcja dzieli porcję na dwie pory: tabletka po śniadaniu i tabletka po kolacji, każda popita pełną szklanką wody. Trzymaj się tego podziału — nie dlatego, że producent go uzasadnia (nie uzasadnia), tylko dlatego, że to jest zalecany sposób użycia, a porcji dziennej, czyli dwóch tabletek, nie wolno przekraczać. Jeśli zapomnisz o wieczornej, po prostu weź ją następnego dnia o zwykłej porze, a nie podwójnie.

Nie. Ani tego badania, ani instytutu, któremu jest przypisywane, ani nazwisk, które się przy nim pojawiają, nie potwierdza żadne sprawdzalne źródło; te materiały to reklamy udające artykuły prasowe, razem z odliczanym czasem promocji i obietnicą połowy ceny. Poza tym takie zdania są przy suplemencie diety niedozwolone niezależnie od tego, czy ktoś cokolwiek badał: zaćma to zmętnienie soczewki, które usuwa się operacyjnie, i żaden preparat spożywczy jej nie znosi.

Stylizowane oko w dwóch odcieniach błękitu, nazwa, granatowy pas, a na szarym polu z prawej liczba i słowo: „20 tablets”. Oprócz tego front niesie dwa angielskie hasła marketingowe dotyczące oczu. Nie tłumaczymy ich i nie powtarzamy, bo obiecują dokładnie to, czego suplementowi diety obiecywać nie wolno, a przepisane po polsku obok nazwy marki stałyby się obietnicą tej strony. Cytujemy więc tylko neutralną część etykiety.

Żelatyny w wykazie nie ma — to tabletka, a nie kapsułka, więc nie ma tu otoczki, która przy kapsułkach zwykle przesądza sprawę. Nie znaczy to jednak, że możemy nazwać preparat wegańskim: wśród substancji przeciwzbrylających stoją sole magnezowe kwasów tłuszczowych, a etykieta nie mówi, czy kwasy pochodzą z surowca roślinnego, czy zwierzęcego. Informacji o alergenach na dostępnych zdjęciach panelu też nie dało się odczytać, więc nie deklarujemy ani „bez glutenu”, ani „wegańskie”.

Nie da się, i to jest uczciwa odpowiedź, a nie wymówka. Żeby zsumować dwie porcje, trzeba znać obie, a ta etykieta nie podaje swojej — ani przy luteinie, ani przy cynku, ani przy witaminie E. Dopóki producent nie publikuje zawartości, decyzję o łączeniu zostaw lekarzowi albo farmaceucie, pokazując im oba opakowania. Dotyczy to zwłaszcza cynku, bo tu najłatwiej przekroczyć sensowną dobową podaż z kilku źródeł naraz.

Tak, i mówimy to wprost. Kolumna składników na bocznym panelu ma więcej wierszy, niż liczy wykaz przedrukowany w opisach handlowych — widać między nimi łacińskie nazwy i pojedyncze liczby, ale przy rozdzielczości zdjęć, jakimi dysponujemy, nie dają się odczytać na tyle pewnie, żeby je przepisać. Zgadywanie brzmienia wiersza na etykiecie suplementu byłoby zmyślaniem składu, więc publikujemy to, co potwierdzone, i zaznaczamy, że to może nie być całość.