Virtisan kapsułki z Muira Puama, korzeniem maca i miłorzębem

Sproszkowana celuloza i twarda otoczka żelatynowa. Etykieta deklaruje ±13,5 g masy netto na 30 kapsułek, co daje mniej więcej 450 mg na sztukę; trzy sproszkowane rośliny to z tego 150 mg. Wypełniacz nie jest tu wadą — proszek roślinny w tak małej ilości musi mieć czym wypełnić kapsułkę, żeby dało się ją dozować powtarzalnie. Warto o nim wiedzieć z innego powodu: otoczka jest żelatynowa, więc Virtisan odpada przy diecie bezmięsnej.

Bo panelu informacyjnego nie da się odczytać z materiałów, którymi dysponujemy. Wszystkie trzydzieści trzy zdjęcia z folderu ofertowego pokazują tę samą, przednią ściankę butelki — na żadnym nie widać boku ani tyłu etykiety, a nagrania wideo, na którym ktoś obraca opakowanie, w folderze nie ma. Wykaz i gramatury bierzemy więc z dwóch niezależnych od siebie polskich sklepów, które przedrukowują etykietę i podają zgodnie te same trzy surowce, tę samą masę netto i tę samą porcję dzienną. Piszemy o tym wprost, bo „odczytane z opakowania” i „przedrukowane ze sklepu” to dwa różne poziomy pewności.

Muira Puama to kora amazońskiego drzewa Ptychopetalum olacoides, maca to andyjskie warzywo korzeniowe z rodziny kapustowatych, miłorząb dwuklapowy to liść drzewa sadzonego w polskich parkach od XIX wieku. Wszystkie trzy są tu sproszkowanymi surowcami, nie wyciągami. Nie piszemy, na co działają, bo żadna z nich nie ma wpisu w unijnym rejestrze dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych — oświadczenia dla surowców roślinnych pozostają w zawieszeniu i nie zostały dopuszczone. To nie jest nasza ostrożność ponad miarę, tylko granica, której przy suplemencie diety przekroczyć nie wolno.

To standaryzacja: obok 50 mg sproszkowanego liścia wykaz podaje, ile w tej porcji jest poszczególnych frakcji — laktonów terpenowych 125 µg i kwasów ginkgolowych 125 µg na kapsułkę. Przy glikozydach flawonoidowych trafiliśmy na rozbieżność: jedna karta produktu drukuje 500 µg, druga 550 µg, więc tej liczby nie podajemy jako ustalonej. Pozostałe dwie są zgodne w obu źródłach. Same liczby niczego nie obiecują — ale jeśli przyjmujesz leki wpływające na krzepnięcie, lepiej podać lekarzowi konkret niż samą nazwę rośliny.

Bo są to zapowiedzi efektów w sferze seksualnej, a suplement diety nie może ich obiecywać — niezależnie od tego, w jakim języku je wydrukowano. Cytujemy z tego opakowania tylko to, co neutralne i sprawdzalne: „30 kapsułek”, „suplement diety”, „±13,5 gram masa netto”. Angielskie hasło o powiększeniu i trzypunktowa lista pod nim istnieją, zobaczysz je na zdjęciu produktu i nie zamierzamy udawać, że ich nie ma — ale ich nie tłumaczymy i nie powtarzamy. To formuła marketingowa producenta, nie oświadczenie dopuszczone w Unii Europejskiej.

Nie, to zbieżność liter i nic więcej. Pierwsze sylaby nazwy przywodzą na myśl preparaty przeciwwirusowe albo przeciwgrzybicze, ale Virtisan nie należy do żadnej z tych grup: w kapsułce są trzy sproszkowane rośliny, a etykieta klasyfikuje produkt jako suplement diety dla dorosłych, w kategorii zdrowia intymnego mężczyzn. Żadna substancja przeciwdrobnoustrojowa w tym wykazie nie występuje. Jeśli szukasz czegoś na infekcję — wirusową, bakteryjną czy grzybiczą — to nie jest produkt z tej półki i żaden suplement diety nim nie będzie.

Tyle, że decyzja należy do ciebie i że nie ma tu żadnego harmonogramu do pilnowania. Instrukcja brzmi po prostu: jedna kapsułka dziennie, popić wodą. Nie ma zapisu „rano”, „przed snem” ani „do posiłku”, nie ma też ani zalecanej liczby tygodni, ani nakazanej przerwy. My również żadnego terminu nie wskażemy — suplement diety uzupełnia dietę, a obiecywanie efektu w konkretnym tygodniu jest przy tej kategorii niedozwolone. W praktyce najłatwiej przypiąć kapsułkę do stałego punktu dnia, żeby jej nie pomijać.

Nie. Porcja zalecana do spożycia w ciągu dnia to jedna kapsułka i etykieta wprost zakazuje jej przekraczania — ten zapis obowiązuje niezależnie od tego, czego się po preparacie spodziewasz. Reklamy tej kategorii lubią sugerować, że kapsułka działa jak dawka brana „na okazję”; ta jedna kapsułka to po prostu 150 mg sproszkowanych roślin i tak też należy ją traktować. Jeśli oczekiwania i rzeczywistość się rozjeżdżają, właściwym krokiem jest rozmowa z lekarzem, a nie podwojenie porcji.

O miłorzębie dwuklapowym: 50 mg sproszkowanego liścia na kapsułkę, w tym 125 µg laktonów terpenowych i 125 µg kwasów ginkgolowych. To ta pozycja składu, którą lekarz albo farmaceuta zechce znać, jeśli bierzesz leki przeciwzakrzepowe lub przeciwpłytkowe, a także jeśli masz przed sobą planowany zabieg operacyjny albo stomatologiczny. Podaj liczby, nie samą nazwę produktu — ocena należy do niego, nie do nas i nie do etykiety. Ta sama rozmowa jest rozsądna przy każdym leku przyjmowanym na stałe.

Prawdziwy jest ten z etykiety: kora Muira Puama, liść miłorzębu dwuklapowego i korzeń maca, po 50 mg każdy, plus sproszkowana celuloza i żelatynowa otoczka. Materiały reklamowe tego produktu wymieniają natomiast rośliny, których w wykazie nie ma — w jednej wersji buzdyganek, owies i sarsaparillę, w innej jeszcze coś innego, przy czym każda wersja podaje swoją listę bez jednej gramatury. Sprawdzian jest prosty: skład ma wykaz w kolejności malejącej i liczby, a nie akapit opowiadający, co dana roślina rzekomo robi. Trzymamy się wykazu i publikujemy tylko to, co potwierdzają zgodnie dwa niezależne źródła przedrukowujące etykietę.