Dlaczego o żurawinie piszemy ostrożnie, a o zapaleniu pęcherza nie piszemy wcale
Na etykiecie producent wydrukował angielskie hasło „Everyday Urinary Care”. To jego własne określenie kategorii, a nie dopuszczone oświadczenie zdrowotne — nie tłumaczymy go na obietnicę i nie powtarzamy jako swojego. Przytaczamy je raz, bo kupujący widzi je na butelce i przemilczenie tego byłoby zatajeniem.
Żurawina jest w tym składzie najbardziej rozpoznawalna i budzi najwięcej oczekiwań. Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności rozpatrzył wnioski o oświadczenia zdrowotne łączące żurawinę z drogami moczowymi i zaopiniował je negatywnie, więc żadne takie oświadczenie nie zostało w Unii dopuszczone. Dlatego opisujemy żurawinę wyłącznie jako owoc — ten sam, z którego robi się sok i sos — i nie przypisujemy jej żadnego działania. Tak samo traktujemy pestki dyni, ortosyfon i brzozę.
Zapalenie pęcherza moczowego jest chorobą. Rozpoznaje ją lekarz, a postępowanie ustala się na podstawie badania i, jeśli trzeba, posiewu moczu. Suplement diety ani tej choroby nie leczy, ani nie zapobiega jej nawrotom, i nikomu nie wolno tego obiecywać. Ból i pieczenie przy oddawaniu moczu, gorączka, dreszcze albo krew w moczu to powód do wizyty u lekarza, a nie do zakupu suplementu.
Sens tego zestawu zaczyna się i kończy na uzupełnianiu codziennej diety: cynk jest pierwiastkiem, którego dieta potrafi dostarczać za mało, a cztery wyciągi to rośliny, które rzadko trafiają na talerz. O samym cynku moglibyśmy napisać więcej, bo wpisy w rejestrze ma — ale wolno ich użyć dopiero wtedy, gdy porcja niesie znaczącą ilość składnika, czyli co najmniej 15% referencyjnej wartości spożycia. Producent nie podaje zawartości cynku ani w miligramach, ani w procentach RWS, więc tego progu nie da się sprawdzić i nie używamy sformułowania, do którego dopiero podana ilość dawałaby prawo. Tyle możemy o tym preparacie napisać uczciwie i tyle napisaliśmy.
